خبـر رسـیـد که نـاگـاه بی‌خـبـر رفـتـی            تو ای کبوتر زخمی، شکـسته‌پـر رفتی

اگرچه در دل مـا تـا الـی الابـد هـسـتی            عزیز اهـل نـظـر! زود از نظـر رفـتی

گمان کنم که همین دفعه بود فرصت شد            که خانـوادگی ایـن‌بـار در سـفـر رفـتی

فرار در منـش شیـعـۀ عـلی ننگ است            همیـشه و هـمه‌جا در دل خـطـر رفـتی

تو استخـوان به گـلو داشتی ز نا اهـلان            تو مقـتدات علی بود، خـون‌جگـر رفتی

به شوق دیـدن جـدت حـسیـن روز دهم            زبان روزه لب خشک و چشم تر رفتی

تو کـاشـتی به دلـم نخـل اسـتـقـامـت را            عجب به بار نشستی! چه پُرثمر رفتی!

تمام زنـدگی‌ات را شهـید زیـستـه بودی            تو زنده بودی و هستی و زنده‌تر رفتی